Basa Lisan

Basa lisan yaiku basa kang digunakake utawa diandharake sarana lisan, diwatesi anane empan-papan(wektu lan panggonan). Penganggone basa lisan tujuwane kanggo nggampangake wong sing ngomong(nggunakake).

Titikane basa lisan yaiku:

1. Ana sing guneman utawa caturan kanthi adu-arep. Mbutuhake tekane wong sing ngomong lan sing diajak ngomong
2. Unsur gramatikal(pandhapuke ukara) ora kapratelakake kanthi jangkep
3. Kaiket konteks papan lan wektu
4. Pangetrape kasengkuyung intonasi, ekspresi, lan swasana

Kaluwihane basa lisan:

1. Bisa manut marang kahanan
2. Luwih efisien(luwih praktis panganggone) merga ngepasake 
3. Gampang dingerteni amerga wong sing ngomong nambahake tekanan lan nada nalika ngomong, uga dikantheni obahing awak, supaya sing diajak ngomong ngerti apa sing diomongake
4. Bisa luwih cepet anggone ngomong, nyocogake karo reaksi saka mitra wicara
5. Luwih bebas amarga ora diwatesi paramasastra

Kurange basa lisan:

1. Ukarane ora jangkep, kadhang mung arupa frasa sing prasaja(sederhana)
2. Wong sing ngomong asring mbaleni omongane
3. Ora kabeh wong bisa ngecakake basa lisan kanthi becik
4. Basa sing digunakake ora manut paugeran baku

Tuladhane basa lisan:

1. "Yen ra takbaleke, kowe arep ngapa."
2. "Ngene ki marahi tuman.Gawe bingunge wong tuwa ae."
3. "Wis kana gek mangan menyang mburi."
4. "Nek isa diwehi saiki ae, merga dhuwite selak nggo blanja."